Seun

Die sand in die uurglas hardloop vinnig deur
en ek probeer my vinger daarvoor druk
maar tyd gaan so vinnig verby
en ons staan magteloos en verstom terwyl dit by ons verby.
Ek onthou daai eerste oomblikke.
Jy so klein en sag in my arms,
jou eerste lag…jou eerste traan.
Die fyn spore wat jy deur my hart geloop het
terwyl jy my vinger vas geklem het.
Die dae wat jy bo-op my geslaap het
en my hart jou liggaam warm gehou het.
Die gelowige blou oë wat na my gestaar het
en geglo het ek sal jou nie laat struikel.
O, waar is dit alles heen.
Tyd gaan so vinnig verby.
Ek word nou oud,
en jy,
ʼn jong seun.