Ek sit en staar na die groen kol op my rekenaar
terwyl ‘n traan stadig oor my wang rol.
My gedagtes krul om jou
en druk geweldig op my gebroke hart.
Die oomblik in tyd het tot stilstand gekom
en die res van die wêreld gaan by my verby.
Ek lewe sonder tyd,
die dae nimmereindigend.
My siel verlore in die vlakte van pyn
en my brein wil nie meer.
Sara, met die groen kol langs jou naam.
No comments:
Post a Comment