Die sekel maan loer koud en onheilspellend na my.
ʼn Grou grys wolk vorm ʼn traan in sy gesig.
Sy prag versmoor deur tyd…
ʼn Laaste ligstraal lig.
ʼn Woeste winterswind begin om my draai,
vat my vas in sy bibberende greep,
sny deur my siel met sy been knersende wit asem…
En los my leweloos in ʼn graf van blou wit ys.
Tyd gaan so stadig verby in die skadu van die maan
en verskroei alles met sy snerpende koue wurg.
Dan…duisternis
Die sekonde voor nuwe lewe.
Rooi warm bloed druis deur my in afwagting op die nuwe.
Die begin van lewe.
Die begin van die nuwe,
gevorm uit die hitte van jou gloeiende goue son.
No comments:
Post a Comment