Winter wind

Die koue skuur teen my wang,
laat my lyf koud,
vat my hand
en laat my vingers bevrore.
Winter winde waai wild en woes rondom my,
lig die stof en laat dit strak
en krapperig in my oë,
‘n koue traan vloei teen my wang.
My gedagtes vlug terug die verlede in,
onthou en vertroetel jou warmte,
absorbeer jou energie
en laat my broos.
Jubelend die herinneringe aan jou.
Jy, die een wat van die winter kou hou.
Warm die lewe wat ek saam met jou onthou,
warmer as die son in die winter kou,
warmer as die koffie
wat my vingers naarstigtelik vasklou,
maar die koue skuur teen my,
my lyf is koud.