Die aandlig verklap sy geheim,
fluister vir my;
“Die son gaan more weer skyn”.
Ek lig my voet
om myself te vind
maar die maan blyk klein,
‘n blink krapmerk
in die lug daar bo.
Die pad,
gemaskeer in ‘n donker sluier
en my hart,
mistroostig in die skemering
en wag in afwagting
vir die opkoms van jou son.
My oë verglaas in geestesvervoering
In afwagting op die lyn...
van die pad na jou hart.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment