Elke keer as ek val.
As my voet struikel
en ek my pad byster raak.
Val sonder vlerke
soos Ikarus van ouds
en die wêreld te groot raak
vir net een mens.
Sit ek
en ek weet daar is net een,
net een wat my kan help,
net een wat my hand kan neem,
net een wat my weer die pad kan wys
en my vlerke gee
om op te sweef
totdat die wêreld onder my
as ‘n spikkel op die horison verdwyn,
en ek weet...
Ek het jou nodig.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment