Die Suiderkruis bekyk
in die donker kleed van die Klein Karoo.
My stem het jou naam laat eggo
teen die Outeniqua se krans.
Vir jou gaan soek
en ons gevind
op ‘n skulperige strand digby Stilbaai,
maar jou weer verloor
in die roet op my abstrakte albaster mure
van my beton woud.
As ons lente kom,
pronk die Jakarandas in die strate,
fynbos en proteas verkleur die Outeniqua,
ek hoor weer hoe die geelhout kreun
terwyl hy na ons son ryk
en die krans my roep,
daar waar die geelhout staan,
sê vir my; ons kan daar skuil,
hoog bo op sy krans muur.
Maar nou is dit koud.
Winter winde waai op my roet bedekte stoep.
Sagte wit sneeu bedek die krans,
daar waar ek jou naam wil roep,
maar my stem eggo nie meer
en die geelhout staan koud en alleen
die winter en trotseer,
sonder jou,
en sonder die hitte van ons son.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment