Reën druppels worstel teen my ruit,
verloor hul greep
en gly jubelend
na benede.
‘n Traan vorm in my oog,
Worstel homself uit die hoek van my oog,
gly stadig na benede
en verdwyn in ‘n blink streep.
Nat is my ruit,
skoon gewas uit my siel.
Nat is my lyf,
skoon gewas uit die genade van Bo.
Een uit die hemele,
een uit my siel.
Die een, genade van ‘n Godheid.
Die ander...vertroosting vir ‘n gebroke siel.
Nou sit ek hier
en ek sien vir ‘n oomblik
die wêreld deur die reënboog van my jeug
terwyl ek kaalvoet dans...
In die weerkaatsing van jou son.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment