Afrikaans, My brose Taal

O, Afrikaans.
Jou brose Taal.
Jy borrel uit my mond,
vloei uit my pen
en kruip oor my papier.
Woorde vereis uit my hart,
eggo deur my siel
en my verstand laat my gedagtes lewe.
Eers woorde,
dan reëls
en verse verskyn
in ‘n paljas woorde spel betower ek die blad.
My woorde raak verlore,
die pen raak droog,
My blad word sand papier
en my mond...
My mond brabbel ‘n vreemde taal.
My woorde rou,
My hart vind al die verkeerde woorde
en My siel verdor...
Sonder My brose Taal.
Sonder Afrikaans.

Dobbelspel van more

Die kans op ‘n droom.
‘n Dobbelspel op geluk.
Hoop op ‘n nuwe lewe,
saam met jou.
Werklikhede van gister
vasgevang in tyd.
Ons, ‘n woord gefluister
in die dwaasheid van die verlede.
Maar more,
‘n nuwe dag,
gevorm uit Hoop,
gebou op Geloof.
Gedroom deur ‘n man,
net vir jou.

Skarlaken

Hede.
Verlede.
Liefde,
oorgedra uit dit wat was.
Duister die toekoms.
Donker swart die verlede.
Skarlaken die bloed in my are,
vol energie,
borrellend,
bruisend...
In afwagting
op jou ewige son.

My More

Ek tree uit die verlede
die toekoms in.
Verlate spore agter,
nuwes wat gevorm moet word...
deur my.
Woeste verlede,
verlore in gedagtes.
Toekoms word gedroom
uit die diepte van my siel.
Liefde verwaai deur die wind,
gevang in die net van geloof.
‘n Geloof in ‘n beter more.
Hoop op ‘n beter Ek.
Gevind in Jou liefde.

My lyf

My hand.
Raak aan jou wang,
bekruip jou lyf,
gly oor jou kurwes
tot waar hy tot stilstand kom.

My oë.
Absorbeer jou silhoeëtte,
volg my hand terug,
staar strak in jou oë
en raak verlore in jou.

My mond.
Soen jou warm vel
en die sout smaak deurkruis my siel,
prikkel my gedagtes
en ontwaak my liggaam.

My neus.
Ruik jou soet vel,
asem dit in
tot daar waar jy,
ewig in my herinneringe sal bly.

My hart,
bons in afwagting.
My siel,
absorbeer jou.
My gedagtes,
krul om jou.
My herinneringe,
gevul net met jou.

Yesterday

I only woke up yesterday
to see the beauty of the moon for the first time,
to see the angels dance around it
and hear the call of mother nature.
Then I felt it for the first time.
There was no one to hold my hand,
no one to glance gently into my eye's,
no one to wisper sweet nothings to,
no one to worm up these cold old bones.
I have no one to help me
take the first step

My Pad

Ek, in die duisternis,
gee een tree vooruit
dieper die duisternis in.
My voet trap op vaste grond
maar my oë is nog blind.
Daar is soveel duisternis
op die pad wat ek myself bevind.
Ek lig my hand op
om in die duister te tas,
dan voel ek dit.
Jou vinger punte wat myne raak.
Die pad loop steeds duister voor my.
Maar ek weet...
Dis die pad waarop jy my lei.